از وقفه اي كه پيش آمد جدا ً عذر مي خواهم  . بحرانهای ناشی از سلطه گری امپریالیسم غربی ، در چند ساله اخیر رنگ و بویی مذهبی یافته است . اینکه مسیحیان متعصب و حاکمان غربی منتسب به آنها چگونه بر تن جنایت لباس دیانت می پوشانند و نیز ریشه های کهن این موضوع ، دست آویز نگارش این مقاله کوتاه است که امیدواریم در آینده ادامه یابد ... 

جواد نوائيان رودسري

     ما معمولا ً وقتی از حمایت مردم ایران از ملت فلسطین سخن می گوییم ، تنها به حوادث و حمایتهای بعد از انقلاب در ایران می پردازیم و از حمایتهای پیش از انقلاب سخنی به میان نمی آوریم . جالب اینجاست که جهان عرب نیز به خاطر به رسمیت شناختن رژیم اشغالگر قدس ( به صورت دوفاکتو ) توسط رژیم پهلوی همواره به مسلمانان ایرانی سرکوفت زده اند و آنها را سرزنش کرده اند ، بگذریم از اینکه زمان آن روی سکه را هم نشانمان داد و دیدیم که حاکمان سرسپرده عرب که تنها به منافع خود می اندیشند چگونه به آرمانهیشان پشت کردند و رذالت را به پایه ای رساندند که برای نابودی حزب الله لبنان که یگانه مقاومت در خور ستایش در برابر صهیونیستهاست دست دژخیمان اسرائیلی را به گرمی فشردند .

     اما ایران ، به عنوان کشوری مسلمان هرگز خود را از سایر مسلمین جدا ندانسته و مسئله فلسطین را از همان روزهای اول به صورتی جدی دنبال و نسبت به آن واکنش نشان می داده است . اینبار می خواهیم به اولین خیزش جدی و واکنش قاطع مردم ایران در سال 1326 شمسی نسبت به تأسیس رژیم اشغالگر قدس به رهبری مجاهد مرحوم آیت الله سید ابوالقاسم کاشانی بپردازیم ، گو اینکه در این واکنش نباید از نقش شهید نواب صفوی چشم پوشید . اما غم انگیز اینجاست که با کودتای 28 مرداد سال 1332 و بازگشت دیکتاتوری پهلوی تمام این حوادث به فراموشی سپرده شد و مبارزان چاره ای جز معطوف ساختن توجه خویش به وضعیت اسفبار داخل نداشتند .

     آیت الله کاشانی توانست در یک راهپیمایی حدود یک پنجم جمعیت تهران آنروز را در حمایت مردم مظلوم فلسطین و محکومیت صهیونیستها به میدان بیاورد و اولین اعتراض عمومی و جدی را در این زمینه در جهان اسلام شکل دهد و به حمایت از قضیه فلسطین ماهیتی اسلامی بدهد ، کاری که مبارزان عرب سالها وقت لازم داشته و دارند تا معنا و مفهوم آنرا درک کنند . در آنروز وی خطابه ای آتشین ایراد کرد که ما اهم آنرا برای شما نقل می کنیم :

«  بسم الله الرحمن الرحیم

     .... متأسفانه در نتیجه تحولات و پیدایش سیاستهای بوقلمونی جهانی و به خصوص روی کار آمدن حکومتهای جبار و تبهکار و نفوذ سیاست و مداخلات خائنانه و استقلال شکنانه شوم دول استعماری ، زنجیر اتحاد و یگانگی و آن معنویت و برابری را که اسلام به دور خود کشیده و با نیروی ایمان دانه های آنرا محکم به هم متصل و پیوست نموده بود از یکدیگر گسیخته و خاک ذلت بر سر مسلمین عموما ً ریختند .... بطوریکه پیغمبر فرمود : « المومنون کبنیان ٌ واحد ، یشد ّ بعضا ً بعضا ً » یعنی مسلمانان مانند اجزای یک ساختمانند که یکدیگر را نگاهداری می نمایند ، اسلام حدود و ثغوری برای مسلمین تعیین نکرده و نقطه و یا سرزمین معینی را برای وطن آنها قرار نداده است و همه مناطق و ممالک اسلامی وطن مسلمین است و بر مسلمانان لازم نموده است که اگر چنانچه برای برادران مسلمان زحمت و مشقتی پیش آید بکوشند و به کمک یکدیگر رفع نگرانی از خود بنمایند .

     .... بعضی دول بدون مجوز قانونی ، فلسطین را ، که از مراکز مقدسه اسلام و محل مسجد الاقصی که قبله اول مسلمین می باشد و سالیان دراز مسکن و وطن مسلمین به شمار می رفت و بر آن حکومت می کردند و در طی صدها سال جنگهای خونین صلیبی و دادن هزاران کشته نتوانستند این سرزمین را از چنگال مسلمین به درآورند ، وطن یهودیانی که که از نقاط مختلفه عالم به آنجا مهاجرت کرده شناخته اند . در صورتیکه حکومت اسلام از قدیم الایام بر فلسطین حقی ثابت است و مسلمین دنیا و به خصوص ملت ایران چنین اجازه ای را نمی دهند که متجاسرین یهود که ذلیل ترین ملل عالمند به این حق ثابت دست تعدی دراز نموده و با چنگالهای آلوده به فساد و ظالمانه و خود خانمان برادران مسلمان ما را در هم ریخته و خون آنان را بیرحمانه بریزند .

     .... تمام ممالک اسلامی دنیا وطن ماست و ما نیز با تمام قوا جانا ً و مالا ً نسبت به سهم خود باید از آنها حمایت کنیم و از حفظ منافع و مصالح عالیه مسلمین کوتاهی ننمائیم ... . » ( 1 )

1- متن سخنرانی از کتاب مجموعه پیامهای آیت الله کاشانی ، جلد 1 ، صص 41-45

اشاره :

     "آمارهایی که حتی از جانب دولت غاصب صهیونیستی اعلام شده اند نشان می دهد که تنها 15% مردم اسرائیل مذهبی هستند ؛ ولی این گونه تفکر در سطح جامعه اسرائیل مانع از آن نشده است تا بیش از 90% آنها ادعا کنند که این سرزمین را خداوند به آنها ارزانی داشته است ... همان خدایی که آنها به وجود او باور ندارند !!!!"                                                   

                                                      روژه گارودی

      مقاله ای که پیش رو دارید در سال 1384 به منظور شرکت در همایش دوخط آبی باطل توسط مدیر همین وبلاگ ( جواد نوائیان رودسری )  نگاشته شده و از سوی کمیته داوران این همایش به عنوان اثر برگزیده انتخاب گردیده است ؛ به طور مفصل به نقد و بررسی ریشه های مذهبی مورد ادعای صهیونیستها می پردازد و میکوشد تا از ورای افسانه سرائی های صهیونیستها به کنه ماجرا دست یابد و تعبیر " وعده نیاکانی " را آشکارا مورد بررسی قرار دهد .

     به دلیل حجم بالای مطلب سعی کرده ام تا آن را در چند قسمت ارائه کنم ، امیدوارم محققین و پژوهشگران عزیز و نیز سایر علاقه مندان ضمن مطالعه و استفاده از مقاله ؛ مرا از نظرات فاضلانه خود محروم نسازند . گفتنی است که این مقاله برای اولین بار منتشر شده و از طریق وبلاگ نوائیان در اختیار شما عزیزان قرار می گیرد ، همچنین مطالب مربوط به پینوشتها در پایان انتشار آخرین قسمت مقاله در اختیار شما قرار خواهد گرفت .

در ضمن یادآوری می کنم که برای مشاهده بهتر متنهای موجود در وبلاگ اندازه text size خودتان را بر روی smaller تنظیم کنید .

معمولا ً زیاد از وقایع ایران مقارن با شکل گیری و پایه گذاری رژیم اشغالگر قدس ، سخنی به میان نمی آید  . در آن سالها ايران  اوضاع بدي را مي گذراند ،انفلاب مشروطه کاملا منحرف شده بود ،دولت بي کفايت قاجار دست اندر کار تاراج و دوشيدن ملت بود. بدتر از همه اينها کشور در معرض حمله اجانب قرار گرفته بود. این دوره همزمان با کشتار و مرگ و میر ساکنان ایران است . مردم گروه گروه در کام مرگ فرو می رفتند و این خود از سیاستهای بریتانیا بود که به تعبیر دکتر محمد قلی مجد خود واقعی ترین هولوکاست قرن بیستم بود ، بد نیست برای معلوم شدن شرایط آنروز ایران از قلم دکتر مجد کمک بگیریم ؛ وی می نویسد : " قحطي بزرگ در زماني اتفاق افتاد که سراسر ايران در اشغال نظامي انگليسي‌ها بود. ولي انگليسي‌ها نه تنها هيچ کاري براي مبارزه با قحطي و کمک به مردم ايران نکردند، بلکه عملکرد آن‌ها اوضاع را وخيم‌تر کرد و سبب مرگ ميليون‌ها نفر از ايرانيان شد. درست در زماني که مردم ايران به‌دليل قحطي نابود مي‌شدند، ارتش بريتانيا مشغول خريد مقادير عظيمي غله و مواد غذايي از بازار ايران بود و با اين کار خود هم افزايش شديد قيمت مواد غذايي را سبب مي‌شد و هم مردم ايران را از اين مواد محروم مي‌کرد. جالب‌تر اين‌که انگليسي‌ها مانع واردات مواد غذايي از آمريکا، هند و بين‌النهرين به ايران شدند. به‌علاوه، در زمان چنين قحطي عظيمي، انگليسي‌ها از پرداخت پول درآمدهاي نفتي ايران استنکاف ورزيدند. چنين اقداماتي را قطعاً بايد جنايت جنگي و جنايت عليه بشريت به‌شمار آورد. هيچ ترديدي نيست که انگليسي‌ها از قحطي و نسل‌کشي به‌عنوان وسيله‌اي براي سلطه بر ايران استفاده مي‌کردند "

     سر آغاز فعاليت صهيونيستها در ايران به اواسط دوره قاجار وعهد ناصرالدين شاه بر ميگردد. ناصرالدين شاه در سفر دوم خود به اروپا با واسطه گري ميرزا ملکم خان با نمايندگان آليانس (واحد آموزشي يهوديان که تحت حمایت مالی روچیلدها قرار داشت )ديدار وتوافق ضمني خود را با تاسيس اين مدارس در ايران اعلام کرد.اين مدارس زير نظر دولت فرانسه قرار داشت.به دنبال اين توافق به سال1896اولين مدرسه از اين نوع در تهران ايجاد شد که بعدها شعبه هايي رادرساير شهرها نظير اصفهان تاسيس گردید. اين مدرسه از کمکهای فراوان انجمن بني اسرائيل فرانسه سود ميبرد وخود را ملزم به پاسخ دادن به بازرسان وزارت وقت ايران  بدون حکم سفارت فرانسه نمي دانست.

     به دنبال صدور اعلاميه بالفور در سال 1917 درايران انجمن همخوقت عبر  براي تقويت زبان عبري يهوديان پديد آمد  . اعضاي نخستين انجمن فوق عبارت بودند از: سليمان کهن صدق ،مرتضي هودايان،نهوراي باروخ،ميرزا داود اهرون؛سليمان حييم (نويسنده فرهنگ انکليسي-فارسي)و... مقارن با اشغال فلسطين توسط انگليسي ها پس ازجنگ جهاني اول گروهي از بازرگان نماهاي يهودي مقيم ايران ضمن جمع آوري پوندهاي طلا از ميان مردم ايران ومنطقه وانتقال آنها به خارج ارزش برابري پول را بالا برده و باعث سقوط قيمت زمين در فلسطين شدند.

از ديگرسو وقوع ماجراهايي نظيرواقعه پائيزشيراز(1910) ودرگيري خيابان سيروس تهران(1904) پاي امريکايي ها وانگليسي ها را در حمايت از يهوديان ايران باز کرد. به لحاظ ديپلماتيک ايران به منتهای ضعف رسيده بود.در آن زمان ايران در قدس کنسولگري نداشت و فقط گاهي ماموراني براي انجام امور اعزام مي شدند.دقيقا" مقارن حضور صهيونيستها در فلسطين سفير ايران در سوريه و فلسطين  عين الملک هويدا ( پدر امیر عباس هویدا و از سران معروف بهائیت )* بود که به واسطه مرکزيت اين فرق  در عکای فلسطين تمام همّ خود را مصروف رفع مشکلات افراد فرقه خود می نمود . وی به ميزان قابل ملاحظه اي از توجه ديپلماتيک ايران به مسئله فلسطين کاست .

---------------------------------------------------------------------------------------------

* اگر فرصتی دست داد در باره هویدا بیشتر سخن خواهیم گفت

دوستان عزیز سلام

     می دانم که باید مقاله هولوکاست را ادامه دهم ، اما اخیرا ً وضعیتی پیش آمده است که ناچار از توضیح پاره ای از موارد برای برخی از دوستان هستم . امیدوارم از خواند مقاله لذت ببرید و ضمن نظر دادن آنرا به دوستانتان نیز توصیه کنید . قبلا از طولانی بودن متن عذر می خواهم ولی چه کنم که چاره ای نیست .

                                                                                                  جواد نوائیان رودسری

     بدون شک جهان تا کنون مانند صدام را به ندرت دیده است . انسانی که زندگی سراسر جنایت او همگان را به حیرت وامیدارد . کسی که جوانی خویش را با ترور رهبر محبوب عراق – ژنرال عبدالکریم قاسم – آغاز کرده و از آن پس تا پایان عمر پرونده ای چندین ده هزار صفحه ای از جنایات خود باقی گذارده است که بررسی تمام آنها تا پایان عمر طبیعی او غیر ممکن بود .

     ولی برای ما در ایران که طعم تلخ 8 سال جنگ خانه مان برانداز تحمیلی و پس لرزه های پس از آن را چشیده ایم و در خلال این جنگ نابرابر بهترین جوانان انقلابی و آینده دار این مرز و بوم را دست داده ایم ؛ در آماج گلوله های آخرین مدل صدام ، هرگز سلاحهای اسرائیلی را فراموش نخواهیم کرد . سلاحهایی که برخی از آنها نظیر مینهای نفری هنوز از ملت ما قربانی می گیرد . از این جنگ 8 ساله اسرائیل – در پیشبرد مقاصد اشغالگرانه اش – بیش از عراق توانست  بهره گیرد و عراق از کشوری با توان اقتصادی بالا – صادرات نفت و نیز خرما – در سال 1359 شمسی به کشوری مقروض ، بدهکار و ورشکسته در 1370شمسی تبدیل گردید . بدون شک فعالیت صدام خود نقش موثری در انحراف افکار ملل مسلمان در توجه به قضیه فلسطین و صهیونیسم داشت و در خلال جنگ دیوانه وار او کشورهای عربی که می بایست در کنار ملت فلسطین قرار گیرند با تکیه بر یک اندیشه پان عربیسم ابلهانه که ریشه در دوران استعمار انگلستان و فرانسه داشت پشت سر عراق و در کنار او به نبرد با ایران برخواستند . ملت ما هنوز حضور کسانی چون شاه حسین اردنی در پشت جبهه و نیز نیروهای سودانی ، مصری و به طور کلی اعراب را در کنار عراقی ها فراموش نکرده است . از این اتفاقات ملت فلسطین نیز مانند ایران ضربه خورده است ، ولی چگونه است که امروز حماس – به عنوان یکی ازمعدود گروههایی که با محوریت اسلام و نه عربیت فعالیت میکند – پس از مرگ صدام ، او را شهید اعلام کرده و عکس او را در کنار عکس عرفات به عنوان قهرمانان عربی معرفی می نماید  ، حال آنکه ما چنین شوری را درپیروزی حزب الله لبنان در میان سران فلسطینی شاهد نبودیم ؟ بدون شک این موضوع بسیار مهم و حائز اهمیت است ولی پیش از آن باید چند پیش فرض را مطرح نمود :

1-   مسئله قدس یک مسئله اسلامی و نه عربی است و کوشش ما در راه آزادی آن به عواطف و احساسات بیش از یک میلیارد مسلمان سراسر دنیا و نه تنها اعراب مسلمان باز می گردد .

2-   مسئله اسرائیل برای ما یک مسئله ملی محسوب می شود . چه بخواهیم و چه نخواهیم صهیونیستها جز در به بند بودن ما آرام نخواهند بود و اصولا برای کشوری چون ما با چنان سابقه تمدنی و فرهنگی اصلا برازنده نیست که تحت حاکمیت اقتصادی ، سیاسی و فرهنگی یک مشت جهود نژاد پرست قرار گیرد ( مانند آنچه در رژیم گذشته رخ داده بود ) .

جامعه فلسطین

     مردم فلسطینی ( و نه اسرائیلی ) رقم بالایی از جمعیت را شامل می شوند که امروزه در سراسر گیتی از آمریکا تا ژاپن پراکنده اند . کشور آنها که تا پیش از جنگ جهانی اول یکی از اقمار عثمانی به حساب می آمد متشکل از املاک خوانین ترک و تعدادی از خانواده های قدیمی مانند « حسینی » بود . اگرچه امروزه فلسطینی ها ادعای روشنفکری در آن عصر را دارند ولی واقعیت امر آنست که حتی پس از قیام شیخ عزالدین قسام – که امروزه او را چون اسطوره ای ستایش می کنند – کسی به یاری او برنخواست و سرانجام غریبانه به همراه معدود یارانش در بیشه های جنین به شهادت رسید . جامعه فلسطینی تنها جامعه ملی در میان کشورهای عربی است که هرگز یک حکومت مستقل را تجربه نکرده است . آنها هیچ گاه – حتی بعد معاهده غزه و اریحا – نتوانسته اند ملتی مستقل باشند و طبیعی است که ملتی که استقلال ارضی و سیاسی ندارد از استقلال فکری نیز بی بهره است*. به همین دلیل فلسطین در تمام این سالها آماجگاه اندیشه های رهایی بخش بوده است . از این رو شما شاهد کلکسیونی از اعتقادات سیاسی هستید که فی الواقع برای ملتی با بلوغ سیاسی و فکری فلسطینی ها قابل هضم نیستند ؛ از اندیشه های گاندی و مارکس گرفته تا اندیشه های نژاد پرستانه و ملی گرایانه پان عربیسم را می توان در گروههای فلسطینی مشاهده کرد ، طبعا ً چالشهایی را که این تفکرات در خارج از فلسطین در قبال رویارویی با هم داشتند نیز به داخل فلسطین کشانده شد و دیدیم که برای فلسطینی ها تنها مصیبت و بدبختی را به همراه آورد ، آنها را به جان یکدیگر انداخت و از دشمن اصلی غافل نمود . این حالت موجب فرسایش نیروهای مقاومت درفلسطین در خلال 50 سال درگیری شد و باعث گردید برای گرایش به صلح با اسرائیلی ها و کنار آمدن با آنها و در نهایت به رسمیت شناختن آن با هم مسابقه دهند و در انتها عرفات موفق شود به این مهم دست یابد ، حال آنکه گروههای فلسطینی مهمترین آرمان خویش را به راحتی کنار گذارده بودند .

ظهور حماس

     حماس در میان سایر گروههای فلسطینی نسبتا ً تازه نفس است . این گروه با رهبری معنوی شهید شیخ احمد یاسین شکل گرفته و پایه گذاری شد . ظهور این گروه به همراه جهاد اسلامی نوید از یک تولد دوباره در حیات اسلامی فلسطین میدهد که بتواند این مردم مظلوم را با یک وحدت مبتنی بر اسلام گرد هم آورد و این خود مسئله مبارک و میمونی است . حماس تا پیش از به قدرت رسیدن در فلسطین عملیاتهای بسیاری را بر علیه مواضع اسرائیل و حتی حکومت خودگردان ترتیب داد و تعدادی از نیروهایش در این راه به شهادت رسیدند ، تعدادی از رهبران حماس نیز ترور شدند . شاید این مقاومتها در کنار انتفاضه دوم مسجد الاقصی بود که توانست حماس را گروه محبوب اکثریت فلسطینی ها سازد و آنها با تکیه بر این محبوبیت توانستند حکومت را در فلسطین در دست بگیرند ، هرچند تا رسیدن به قدرت نهایی و پس زدن عوامل مسخ شده ای چون محمود عباس ( ابومازن ) راه درازی در پیش دارد .

چرا .... ؟

     ملت و دولت ایران با توجه به پیش فرض هایی که در ابتدای متن آمد همواره حامی ملت و مقاومت فلسطینی بوده و این حمایت پس از رشد حماس و جهاد اسلامی شدت و سرعت بیشتری یافته است . اما آیا می توان حماس را یک گروه رشد یافته سیاسی دانست ؟ آیا می توان از حماس انتظار داشت نسبت به وقایعی مانند حمله عراق به ایران ، حمله عراق به کویت ،حمله آمریکا به عراق و افغانستان و سایر مسائل مسلمین واکنش مناسب نشان دهد ؟

     بدون شک شکل گیری حماس خبر از آغاز یک تحول فکری می دهد ولی این تنها آغاز راه است . گروههای فلسطینی که هرگز از عقبه مالی مناسب داخلی برای فعالیتهایشان برخوردار نبوده اند همواره در پی یافتن منابع مالی به دولتهای خارجی و بالاخص عربی وابستگی و گرایش داشتند . درک این موضوع و نیز فهم حالتهای روانشناختی سران دول عربی برای شناخت مسئله  امروز در فلسطین و قضیه مورد بحث ما بسیار مهم  و حیاتی است . بیائید باهم به سران کشورهای عربی و رفتارهای آنها نظری بیاندازیم :

1-   عربستان سعودی   : خاندان سعودی توسط انگلیسی ها و پس از جنگ جهانی اول بر بخش اعظم شبه جزیره حاکم شدند . حکومت آنها سلطنتی مطلقه و حکومت موروثی است . منابع نفتی سرشار آن در اختیار غربی هاست . این کشور حتی یک مجلس منتخب قانون گذار محلی ندارد و اخیرا ً زیر فشار غربی ها که بر آنند حکومت را مهار کنند ، ناچار شده با شوراهای محدود شهری موفقت کند .

2-   اردن هاشمی : ملک عبدالله دوم پسر شاه حسین از نوادگان شریف حسین حاکم مکه است که انگلیسی ها برای آنکه بعدها دردسری از جانب او به خاطر خیانت همپیمانان انگلیسی اش به وجو نیاید اردن را به مانند تیولی در اختیار او قرار دادند و او را علاوه بر آن حاکم و متولی قدس نیز اعلام کردند که بعدها اردن از این ادعایش دست کشید . حکومت اردن موروثی است .

3-   مصر : حکومت مصر یک دیکتاتوری – دموکراسی است . ریاست جمهوری درمصر مادام العمر است و این خود مولد نوعی دیکتاتوری سلطنتی در مصر می باشد .

4-     کویت : حکومت کویت در دست شیوخی است که حکومت را مانند یک شاه اداره می کنند .

5-     قطر ، بحرین و امارات متحده عربی : مشابه کویت .

6-   عراق : تا پیش از اشغال عراق به لحاظ فرم حکومتی کاملا شبیه مصر بود ، با اینتفاوت که در آن یک نظام تک حزبی مبتنی بر حزب بعث با عقاید افراطی پان عربیسم حاکم بود .

7-   لیبی : معمر قذافی رهبر لیبی یک کودتاچی قهار است او پس از کنار زدن علی کاتالار توانست حکومت دیکتاتوری تمام عیاری را برقرار کند . قذافی در میان سران عرب به لحاظ عقده های روانی و حس خود برتر بینی نامساعد ترین وضع را داراست .

8-     سوریه : نظام تک حزبی با رئیس جمهور مادام العمر

              معمر قذافی                              عبدالله دوم                      حسنی مبارک

      همه رهبران کشورهای عربی داعیه حکومت و خلافت بر تمام اعراب را دارند ؛ این اصلی است که هرگز نباید آن را از یاد برد . زمان کوتاهی جمال عبدالناصر این نقش را پیدا کرد و این از روحیه خاص او ناشی می شد ، ولی پس از آن رقابت بر سر زعامت بر اعراب شدت یافت و تا به امروز همچنان ادامه یافته است . با نگاهی گذرا بر شخصیت تک تک سران عربی و در نظر گرفتن اصل فوق می توان فهمید که گروههای فلسطینی در جلب کمکهای این سران با تن دادن به پذیرش چه وضعیتی روبرو بودند . به همین دلیل است که ایران در چند سال اخیر کوشیده است تا کمکهای مسلمانان را به ملت فلسطین از کانال سازمان کنفرانس اسلامی هدایت نماید .

                    مهمترین راه رفع نیاز نیروهای فلسطینی ، قرار گرفتن در خدمت سران بود

 یک داستان :

     تمام ما داستان غم انگیز ربوده شدن امام موسی صدر را شنیده ایم **. وی در سفری که چند سال پیش از سفرش به لیبی و ربوده شدنش ، به این کشور داشت برای دوستی نقل کرده بود که فذافی از او خواسته تا وی را در لبنان امیرالمومنین !!!!! اعلام کند ***و این خود از روحیات وی خبر می داد که کم و بیش در میان سران عرب وجود داشته و دارد .

ارباب و رعیت !!!!!!

      وضعیتی که در جهان عرب ذکر کردیم خود گویای واقعیت جاری فلسطین و نشان دهنده آشکار دلیل عدم پیروزی آنها بر صهیونیستهاست . رابطه ای که میان گروههای فلسطینی و سران عرب حاکم بود یک رابطه ارباب و رعیتی است . به همین سبب تمام مناقشات میان سران عرب مستقیما ً به فلسطین سرازیر می شد و دست فلسطینی ها را به خون هم آلوده می کرد . شاید بگوئید مقصر خود فلسطینی ها هستند که این چنین خود را در اختیار سایرین می گذارند ، اما درک این مطلب تنها زمانی ممکن است که در شرایط آنها قرار داشته باشیم . این حس رعیت گونه گی پس از گذشت 60 سال مبارزه با خون فلسطینی ها عجین شده و به صورت یک فرهنگ برای آنها در آمده است ، تا آنجا که حتی امروزه از هر فرد فلسطینی که روش پیروزی ملتش را بپرسید آنرا مبتنی بر اتکای بر اعراب ( و نه مسلمانان ) می داند . بدون شک صدام نیز به عنوان یکی از سران دول عربی یکی از اربابهای ناخوانده فلسطین به حساب می آید و در این نباید شک کرد و بالطبع گروههای فلسطینی دربرابر قتل او از خود واکنش نشان می دهند . اینکه امروز فلسطینی ها و شاید حماس روی بیلبوردهای بلند عکس او را در کنار عرفات – که می دانیم عرفات آنقدرها هم که می گویند قهرمان نبوده است – به عنوان قهرمان معرفی میکنند ریشه در فرهنگ جامعه فلسطین دارد که برای ساخت دوباره آن وقت و هزینه فراوان نیاز است .

      در ميان کشورهای منطقه لبنان نیز چنین وضعي را تجربه کرده است ولی توانسته از زیر یوغ آن خارج شود .

چه باید کرد ؟ ( تجربه امام موسی صدر )

     حیات سیاسی امام صدر درلبنان همزمان با جایگیری مبارزان فلسطینی در اردوگاههای مستقر در لبنان بود . این توقف بعدها به دلیل فقدان امام صدر و هرج و مرج داخلی لبنان به فاجعه صبرا و شتیلا برای فلسطینی ها منجر شد .

     در همان زمان نیروهای عمدتا ً مسیحی مانند فالانژها به تحریک اسرائیل در تلاش بودند تا فلسطینی ها را از لبنان برانند و این به لحاظ امنیتی برای اسرائیل بسیار مهم بود که در کنار مرزهایش انبار باروت نداشته باشد . به دنبال این موارد درگیریهایی در داخل لبنان میان اسرائیلی ها و فلسطینی ها و نیز فالانژها و کتائب تحت فرماندهی سعد حداد و آنتوان لحد در می گرفت که نتیجه پایانی آن ویرانی روستاهای لبنانی  بود . فشاری که ملت لبنان به لحاظ جانی و مالی برای فلسطینی ها متحمل می شدند خارج از تحمل و توان می نمود لذا حتی نیروهایی که هیچ سنخیتی با کتائب نداشتند نیز خواستار خروج فلسطینی ها از لبنان بودند . در همین زمان امام صدر در یک سخنرانی ضمن بر شمردن دلایل حمایت از نهضت فلسطین گفت : « ما معتقدیم که اسرائیل شر مطلق است و هرکس که با او بجنگد در مقابل اوست و بالطبع از خیر مطلق حمایت میکند . » وی کوشید سمت و جهت تفکرات گروههای لبنانی را به خطر برتر یعنی اسرائیل سوق دهد و بکوشد تا مسلمانان و مسیحیان لبنان را با رزمندگان فلسطینی – که گاهی با رفتارهای ابلهانه و از روی جهالت و نپختگی خود خشم همگان را بر می انگیختند – به یک اتحاد استراتژیک در برابر اسرائیل فراخواند . شاید اگر این امر ادامه می یافت تاثیر گذاری شیوه های امام صدر رهبران گروههای فلسطینی اسیر سران عرب را آشکار می کرد و آنها را به خود باوری می رساند ، چیزی که شعاعهای کم سویی از آن را امروز در میان نیروهای حماس شاهدیم .

     نگارنده بر آن است با وجود رفتارهای متفاوت غیر قابل توجیه و به سبب پیش فرضهای یاد شده در ابتدای متن ما نمی توانیم و نباید حمایتهای خود را نسبت به نیروهای مقاومت فلسطینی قطع کنیم . البته باید این حمایتها را به گونه ای اعمال نمائیم تا بتوانیم در رشد آگاهی ملتی که سالهاست در گرداب جاهلانه امید واهی به سران عرب گرفتار است ، تاثیر گذار باشیم .

پی نوشتها

* - مشابه این امر تا 30 سال پیش در لبنان نیز وجود داشت ولی این کشور توانست به بهره گیری از وحدت ملی زائیده افکار و تلاشهای امام موسی صدر از این دام مهیب برهد و امروزه شاهد پیروزی های بزرگ آنها در برابر صهیونیستها هستیم ، البته نباید فراموش کرد که لبنان از حیات سیاسی مستقل – هر چند پر اشکال – بر خوردار بود .

** - برای مطالعه دراین مورد می توانید به پایگاه اطلاع رسانی امام موسی صدر مراجعه کنید که در پیوندهای وبلاگ موجود است .

***- رجوع کنید به کتاب امام موسی صدر ، امید محرومان ؛ اثر عبدالرحیم اباذری

پيوند خاندان‌هاي‌ اشرافي‌ يهودي‌ با اشراف‌زادگان‌ ديگر و ثروت‌اندوزي‌ آنان‌ تا اوايل‌ قرن‌ هفدهم‌ ادامه‌ يافت. قرن‌ هفده، آغاز تحولي‌ عظيم‌ در اروپا بود كه‌ آن‌ را رنسانس(2) ناميدند كه‌ يافتن‌ ريشه‌هاي‌ آن‌ بحثي‌ جداگانه‌ مي‌طلبد. با شروع‌ رنسانس‌ اعتراضات‌ جدي‌ عليه‌ دين‌ صورت‌ گرفت‌ و از دل‌ آن‌ ديني‌ جديد به‌ نام‌ امانيسم‌ متولد شد. در اين‌ مكتب‌ ذهن‌ غيب‌انديش‌ انسانها به‌ عالم‌ مادي‌ نزول‌ كرد و انسان‌ به‌ جاي‌ خدا بر كرسي‌ نشست. ارزشهاي‌ الهي‌ در اين‌ مكتب‌ رنگ‌ باخت‌ و سعادت‌ بشر در بهشت‌ زميني‌ رقم‌ زده‌ شد.

اقتصاد نيز مانند ديگر شئون‌ مكتب‌ امانيسم‌ قيود مذهبي‌ را از خود باز كرد و تبديل‌ به‌ يك‌ اقتصاد افسار گسيخته‌ با هدف‌ اندوختن‌ هر چه‌ بيشتر ثروت‌ شد. اقتصادي‌ كه‌ در آن‌ جايي‌ براي‌ ارزشهاي‌ الهي‌ و انساني‌ نبود و فقيران‌ بايد مي‌مردند تا مدينه‌ فاضله‌ غرب‌ و زندگي‌ بهشتي‌ در روي‌ زمين‌ ساخته‌ شود.

امانيسم‌ چنين‌ مقرر داشت‌ كه‌ سعادت‌ بشر به‌ دست‌ آوردن‌ حداكثر ثروت‌ و رسيدن‌ به‌ بيشترين‌ لذت‌ و رفاه‌ است‌ و انسان‌ متمدن‌ عصر جديد از نسل‌ ميمون‌ متولد شده‌ تا مدتي‌ عيش‌ و نوش‌ كند و سپس‌ بميرد و دورنمايي‌ بسيار زيبا را ترسيم‌ نمود كه‌ با پيشرفت‌ علم‌ ديگر كار نخواهيم‌ كرد و ديگر مريض‌ نخواهيم‌ شد و روزي‌ خواهد رسيد كه‌ ديگر نخواهيم‌ مرد!

اقتصاد جديد افسار گسيخته‌ غرب‌ براي‌ سرمايه‌داران‌ يهودي‌ چنان‌ دلپذير بود كه‌ به‌ سرعت‌ با آن‌ خو گرفتند و در مسابقه‌ ثروت‌ اندوزي‌ از رقيبان‌ خود پيش‌ افتادند. خاندان‌هاي‌ اشرافي‌ يهود اگر چه‌ در اين‌ زمان‌ها در سياست‌ تاثيرگذار بودند اما آنان‌ تشنه‌ قدرت‌ بيشتري‌ در صحنه‌ سياست‌ جهاني‌ بودند.

براي‌ رسيدن‌ به‌ قدرت، پول‌ وسيله‌اي‌ موثر و مناسب‌ بود اما آنان‌ بهتر ديدند تا به‌ طور آشكار وارد صحنه‌ سياست‌ نشوند زيرا چهره‌ پليد و تاريكي‌ از خود به‌ جا گذاشته‌ بودند و از محبوبيتي‌ نيز در ميان‌ ملتها برخوردار نبودند بدين‌ ترتيب‌ انتخاب‌ قدرت‌ سياسي‌ به‌ صورت‌ مخفي‌ و پشت‌پرده‌ براي‌ آنان‌ بهتر بود زيرا حساسيتي‌ را بر نمي‌انگيخت‌ و مردم‌ نيز از اهداف‌ شوم‌ آنان‌ مطلع‌ نمي‌شدند.بنابراين‌ با تكيه‌ بر امكانات‌ مادي‌ خود براي‌ نفوذ در حكومت‌ها به‌ تاسيس‌ سازمانهاي‌ مخفي‌ دست‌ زدند.

قدرتمندترين‌ اين‌ سازمانها، سازمان‌ فراماسونري(3) بود. اين‌ سازمان‌ در ابتدا چهره‌ سياسي‌ نداشت‌ و تنها بناياني‌ بودند كه‌ فنون‌ معماري‌ را به‌ صورت‌ اسرار حفظ‌ مي‌كردند اما با گذشت‌ زمان‌ معماري‌ مخصوص‌ ماسون‌ها از رونق‌ افتاد و نفوذ اشراف‌ و سرمايه‌داران‌ در طبقات‌ مختلف‌ فراماسونري، آموزه‌هاي‌ مهندسي‌ ماسون‌ها را به‌ زبان‌ پر رمز و راز و انديشه‌هاي‌ خرافي‌ و انحرافي‌ تبديل‌ كرد. اين‌ سازمان‌ به‌ صورت‌ رسمي‌ در سال‌ 1717 ميلادي‌ رنگ‌ سياسي‌ يافت‌ و سياست‌گردانان‌ آن‌ سرمايه‌داراني‌ بودند كه‌ در اين‌ سازمان‌ نفوذ كرده‌ و ماهيتا آن‌ را تغيير داده‌ بودند. اين‌ سرمايه‌داران‌ عموما از يهودياني‌ بودند كه‌ طي‌ سالها از راه‌ صرافي‌ و تجارت‌ صاحب‌ ثروت‌ شده‌ بودند. از اين‌ تاريخ‌ به‌ بعد سازمان‌ فراماسونري‌ با تشكيل‌ لژهاي(4) متعدد در مناطق‌ مختلف‌ سعي‌ در جذب‌ سياستمداران، دانشمندان، صنعتگران‌ و هنرمندان‌ مختلف‌ كرد و بدين‌ ترتيب‌ پنجه‌هاي‌ قدرت‌ و نفوذ خود را در حاكميت‌ كشورها فرود مي‌برد. عملكرد اين‌ سازمان‌ كاملا مخفيانه‌ بود تا آن‌ جا كه‌ تخلف‌ از فرامين‌ و افشاي‌ اسرار از سوي‌ اعضا مجازات‌ مرگ‌ را براي‌ آنان‌ در پي‌ داشت. بدين‌ شكل‌ سالها امپراطوري‌ مخفي‌ سرمايه‌داران‌ يهودي‌ به‌ حركت‌ خود ادامه‌ مي‌داد و انديشه‌ حكومت‌ بر جهان‌ كه‌ سرمايه‌داران‌ براي‌ رسيدن‌ به‌ هر چه‌ بيشتر ثروت، آن‌ را در دل‌ مي‌پروراندند تقويت‌ مي‌شد. با توسل‌ به‌ قدرت‌ فراماسونري‌ گروه‌ سرمايه‌داري‌ يهودي‌ به‌ قدرتي‌ عظيم‌ و هولناك‌ تبديل‌ شد و سرمايه‌ و نفوذشان‌ آنان‌ را به‌ چهره‌هايي‌ موثر در سياست‌ جهاني‌ تبديل‌ كرد.

در سال‌ 1897 ميلادي‌ كنفرانسي‌ با نام‌ بال‌ در اروپا تشكيل‌ شد و همه‌ سرمايه‌داران‌ و متفكران‌ يهودي‌ در آن‌ حضور يافتند تا قدرت‌ سياسي‌ مخفي‌ خود را علني‌ سازند. اين‌ مكتب‌ با نام‌ صهيونيسم‌ ظاهرا براي‌ اسكان‌ يهوديان‌ و فراهم‌ آوردن‌ وطني‌ براي‌ آنان‌ تاسيس‌ مي‌شد اما هدف‌ نهايي‌ سرمايه‌داران‌ يهودي‌ در پشت‌ پرده‌ چيز ديگري‌ بود. صهيونيسم‌ جلوه‌ علني‌ همان‌ قدرت‌ مخفي‌ بود كه‌ ساليان‌ سال‌ در جهت‌ تصرف‌ و تسلط‌ بر جهان‌ كوشيده‌ بود. اين‌ قدرت‌ مخفي‌ براي‌ آنان‌ چنان‌ اطمينان‌بخش‌ بود كه‌ در كنفرانس‌ بال‌ با جرات‌ گفتند تا صد سال‌ ديگر تمام‌ جهان‌ زير سلطه‌ ما خواهد بود و براي‌ رسيدن‌ به‌ اين‌ هدف‌ از هر وسيله‌اي‌ بايد استفاده‌ كرد. از واژگان‌ حقوق‌ بين‌الملل‌ تا به‌ راه‌ انداختن‌ جنگهاي‌ جهاني، و جنگ‌هاي‌ جهاني‌ به‌ راه‌ افتاد و سرمايه‌داران‌ يهودي‌ آمريكا را در مسابقه‌ ثروت‌اندوزي‌ بي‌رقيب‌ باقي‌ گذاشت‌ و واژگان‌ حقوق‌ بين‌الملل‌ وضع‌ شد معيارهايي‌ كه‌ نه‌ براي‌ خود بلكه‌ براي‌ انقياد كشورها ترسيم‌ گرديد.

اگر چه‌ صهيونيسم‌ در ابتدا سرزمين‌ فلسطين‌ را هدف‌ گرفته‌ بود اما خواست‌ نهايي‌ آنان‌ نه‌ فلسطين‌ و نه‌ حتي‌ نيل‌ تا فرات‌ بلكه‌ هدفي‌ فراتر و حريصانه‌تر بود، نيل‌ تا نيل.

در عصر جديد سرمايه‌داران‌ يهودي‌ در اروپا و آمريكا چنان‌ قدرت‌ يافته‌اند كه‌ تسخير جهان‌ را در آينده‌اي‌ نزديك‌ به‌ انتظار نشسته‌اند. چرا كه‌ در غرب‌ اين‌ اقتصاد است‌ كه‌ سياست‌ را به‌ اين‌ سو و آن‌ سو مي‌كشاند و صاحبان‌ تراست‌ها(5) و كارتل‌ها(6) و شركتهاي‌ چند مليتي‌ صاحبان‌ اصلي‌ سياست‌ هستند كه‌ از آن‌ مي‌توان‌ به‌ ديكتاتوري‌ اقتصاد تعبير كرد. روژه‌ گارودي‌ در كتاب‌ هشدار به‌ زندگان‌ مي‌نويسد: <دشمن‌ نه‌ در چپ‌ است‌ و نه‌ در راست‌ نه‌ در اين‌ حزب‌ است‌ و نه‌ در آن‌ حزب. در فرانسه، مراكز واقعي‌ تصميم‌گيري‌ بيرون‌ از پارلمان‌ است. گروههاي‌ فشار كه‌ سياست‌ واقعي‌ فرانسه‌ را تعيين‌ مي‌كنند.>

جريان‌ آشكار صهيونيسم‌ به‌ موازات‌ حركت‌ مخفي‌ آن، با پشتوانه‌ سرمايه‌هاي‌ مادي‌ حركت‌ خود را به‌ پيش‌ برد و از رسميت‌ يافتن‌ صهيونيسم‌ در 1897 ميلادي‌ تا تاسيس‌ پايگاه‌ آن‌ در خاورميانه(7) بيش‌ از 50 سال‌ سپري‌ شد اما قدرت‌ صهيونيسم‌ در طول‌ اين‌ سال‌ها هيچگاه‌ به‌ سستي‌ نگراييد.

و يكي‌ از جلوه‌هاي‌ آن‌ را مي‌توان‌ در اعلاميه‌ بالفور 1917 مشاهده‌ كرد. در اين‌ اعلاميه‌ بالفور، وزير خارجه‌ وقت‌ انگلستان، تاسيس‌ دولت‌ يهودي‌ را در فلسطين‌ - كه‌ آن‌ زمان‌ جز امپراطوري‌ عثماني‌ بود - را به‌ يك‌ سرمايه‌دار يهودي‌ به‌ نام‌ روچليد قول‌ مي‌دهد!

صهيونيسم‌ كه‌ پايگاه‌ اصلي‌ آن‌ امروز در آمريكاست‌ تحقق‌ حكومت‌ جهاني‌ خود را در كنترل، انحراف‌ و يا استحاله‌ انديشه‌هاي‌ ديگر مكاتب‌ مي‌داند تا هر كه‌ شعاري‌ را سر مي‌دهد با انديشه‌هاي‌ زيادي‌خواهانه‌ صهيونيسم‌ در تعارض‌ قرار نگيرد. يكي‌ از گامهاي‌ سرمايه‌داران‌ استحاله‌ آموزه‌هاي‌ مسيحيت‌ در انديشه‌هاي‌ مكتب‌ صهيونيسم‌ بود. نفوذ الهيان‌ توراتي‌ و فرهنگ‌ صهيونيسم‌ يهودي‌ در گروههايي‌ از مسيحيت‌ در آمريكا، امروزه‌ گروه‌هاي‌ مسيحي‌ صهيونيسم‌ را تشكيل‌ داده‌ كه‌ كاملا معتقد به‌ آموزه‌هاي‌ صهيونيسم‌اند و قدرت‌ بزرگي‌ را در هيات‌ حاكمه‌ و احزاب‌ آمريكا در اختيار دارند.

امروز جبهه‌ اصلي‌ پيش‌روي‌ صهيونيسم، تفكر سياسي‌ اسلام‌ است. صهيونيسم‌ براي‌ مقابله‌ غيرمستقيم‌ با اين‌ تفكر، چهره‌هاي‌ بدلي‌ از آن‌ را به‌ نمايش‌ گذاشت. اين‌ چهره‌ها ماهيتا بر دو گونه‌اند: 1) چهره‌هاي‌ بدلي‌ از اسلام‌ كه‌ صهيونيسم‌ سعي‌ در حفظ‌ و تقويت‌ آن‌ را دارد. اينگونه‌ چهره‌ها اولا باعث‌ تهديد منافع‌ صهيونيسم‌ نخواهد بود و اسلامي‌ است‌ خنثي‌ و بي‌اثر. ثانيا وجود اين‌ چهره‌ها تشديدكننده‌ درگيري‌ و اختلاف‌ ميان‌ مسلمانان‌ خواهد شد. از اين‌ نمونه‌ها مي‌توان‌ به‌ بهائيت‌ و وهابيت‌ اشاره‌ كرد. 2) چهره‌هاي‌ بدلي‌ كه‌ ساخته‌ شد تا روزي‌ نابود گردد. اين‌ چهره‌ها صورتي‌ كاملا بي‌منطق، جنايت‌پيشه، پليد و زشت‌ را از اسلام‌ معرفي‌ كردند تا اولا بازي‌گردانان‌ صحنه‌ بتوانند با تبليغات‌ خود ذهن‌ جهانيان‌ را از مفهوم‌ اصيل‌ اسلامي‌ و گرايش‌ به‌ سوي‌ آن‌ منحرف‌ سازند. ثانيا برخورد خشن‌ آنان‌ با اسلام‌ موجه‌ جلوه‌ كند و ثالثا شكست‌ اسلامهاي‌ بدلي‌ از يك‌ سو موجب‌ نااميدي‌ ملتهاي‌ مسلمان‌ شود و از سوي‌ ديگر بر قدرت‌ و يكه‌تازي‌ صهيونيسم‌ كه‌ در لباس‌ منجي‌ جان‌ گام‌ برداشته‌ افزوده‌ گردد. و كاركرد اين‌ مدل‌ها را همچون‌ واكسني‌ مي‌دانند كه‌ به‌ بدن‌ تزريق‌ مي‌شود تا بدن‌ نسبت‌ به‌ اصل‌ بيماري‌ پادتن‌ توليد كند.

اما صهيونيسم‌ به‌ روشني‌ دريافته‌ است‌ كه‌ جبهه‌ اصلي‌ مبارزه‌ با اسلام‌ تا وقتي‌ كه‌ پرچم‌ جمهوري‌ اسلامي‌ ايران‌ برافراشته‌ است‌ مبارزه‌ با طالبان‌ و القاعده‌ يا صدام‌ و ساف‌ نيست‌ و شكست‌ آنها حتي‌ به‌ طور موقتي‌ هم‌ نمي‌تواند حركت‌ رو به‌ رشد اسلام‌ اصيل‌ را بگيرد. اسلامي‌ كه‌ ماهيتا استكبار ستيز است‌ و نمي‌تواند با مستكبران‌ بر سر يك‌ سفره‌ بنشيند. اسلام‌ سياسي‌ كه‌ مرجعيت‌ شيعي‌ پرچمدان‌ آن‌ است‌ و دو پرچم‌ سرخ‌ حسيني‌ و سبز مهدوي‌ ستونهاي‌ آن‌ را تشكيل‌ مي‌دهند. و اين‌ اسلامي‌ است‌ كه‌ با لذات‌ دين‌ رحمت‌ است‌ اما هر گاه‌ شدت‌ ببيند با شدت‌ برخورد مي‌كند اسلامي‌ است‌ كه‌ براي‌ تمام‌ شئون‌ زندگي‌ انسان‌ برنامه‌ دارد و سعادت‌ انسان‌ را تسليم‌ شدن‌ در برابر خدا رقم‌ زده‌ است‌ و نه‌ حداكثر بهره‌مندي‌ از لذات‌ و شهوات‌ و انسان‌ را نه‌ ميموني‌ برهنه‌ بلكه‌ خليفه‌ خدا روي‌ زمين‌ قرار داده‌ است.

حركت‌ رو به‌ رشد اسلام‌ اصيل، صهيونيسم‌ را به‌ اين‌ نتيجه‌ رسانده‌ است‌ كه‌ بايد با اين‌ حركت‌ نه‌ به‌ صورت‌ شبيه‌سازي‌ بلكه‌ با مفهوم‌ اصيل‌ آن‌ وارد نبرد شود. كه‌ استراتژي‌ آنان‌ در اين‌ مواجهه‌ به‌ دو صورت‌ اولويت‌بندي‌ شده‌ است. مواجهه‌ اول‌ با حركت‌ اصيل‌ اسلامي‌ آن‌ است‌ كه‌ به‌ تدريج‌ حركت‌ اصيل‌ را به‌ قيد و بند خود بكشد كه‌ اين‌ را تحت‌ عنوان‌ جريان‌ صهيونيسم‌ اسلامي‌ مي‌توان‌ ناميد .

صهيونيسم اسلامی آغاز جريانی  برای استحاله‌ اسلام‌ ‌ با كمك‌ اهرم‌هايي‌ چون‌ حقوق‌ بشر، دموكراسي، آزادي‌ بيان، رفع‌ تبعيض‌ همه‌ جانبه‌ از زنان(فمينيزم)‌ و... است. با ياري‌ خدا، بيداري‌ و تيزبيني‌ رهبر انقلاب‌ و مراجع‌ شيعه‌ و عموم‌ مردم‌ اين‌ پروژه‌ به‌ سرانجام‌ نخواهد رسيد و براي‌ صهيونيسم‌ تنها يك‌ راه‌ باقي‌ مي‌ماند و آن‌ رويارويي‌ مستقيم‌ با اين‌ نهضت‌ است. اين‌ همان‌ نبرد سرخ‌ حسيني‌ است‌ كه‌ در طول‌ تاريخ‌ تكرار مي‌شود و آرزو مي‌كنيم‌ اين‌ بار با پرچم‌ سبز مهدوي‌ مقارن‌ باشد.

‌‌‌

1-زرسالاران‌ يهودي‌ و پارسي، ج‌ 2، عبدالله‌ شهبازي.

2- تولد دوباره.

3- بنايان‌ آزاد،free macom

4- پايگاههاي‌ فراماسونري‌

5- اتحاد شركت‌هاي‌ بازرگاني‌ جهت‌ كاهش‌ تزاحم‌ تجاري‌ و كنترل‌ قيمت.

6- مجموعه‌ چند شركت‌ بازرگاني‌ براي‌ كنترل‌ بازار.

7- دولت‌ صهيونيستي‌ در 1948 ميلادي‌ تاسيس‌ شد.

  RSS