ما معمولا ً وقتی از حمایت مردم ایران از ملت فلسطین سخن می گوییم ، تنها به حوادث و حمایتهای بعد از انقلاب در ایران می پردازیم و از حمایتهای پیش از انقلاب سخنی به میان نمی آوریم . جالب اینجاست که جهان عرب نیز به خاطر به رسمیت شناختن رژیم اشغالگر قدس ( به صورت دوفاکتو ) توسط رژیم پهلوی همواره به مسلمانان ایرانی سرکوفت زده اند و آنها را سرزنش کرده اند ، بگذریم از اینکه زمان آن روی سکه را هم نشانمان داد و دیدیم که حاکمان سرسپرده عرب که تنها به منافع خود می اندیشند چگونه به آرمانهیشان پشت کردند و رذالت را به پایه ای رساندند که برای نابودی حزب الله لبنان که یگانه مقاومت در خور ستایش در برابر صهیونیستهاست دست دژخیمان اسرائیلی را به گرمی فشردند .

     اما ایران ، به عنوان کشوری مسلمان هرگز خود را از سایر مسلمین جدا ندانسته و مسئله فلسطین را از همان روزهای اول به صورتی جدی دنبال و نسبت به آن واکنش نشان می داده است . اینبار می خواهیم به اولین خیزش جدی و واکنش قاطع مردم ایران در سال 1326 شمسی نسبت به تأسیس رژیم اشغالگر قدس به رهبری مجاهد مرحوم آیت الله سید ابوالقاسم کاشانی بپردازیم ، گو اینکه در این واکنش نباید از نقش شهید نواب صفوی چشم پوشید . اما غم انگیز اینجاست که با کودتای 28 مرداد سال 1332 و بازگشت دیکتاتوری پهلوی تمام این حوادث به فراموشی سپرده شد و مبارزان چاره ای جز معطوف ساختن توجه خویش به وضعیت اسفبار داخل نداشتند .

     آیت الله کاشانی توانست در یک راهپیمایی حدود یک پنجم جمعیت تهران آنروز را در حمایت مردم مظلوم فلسطین و محکومیت صهیونیستها به میدان بیاورد و اولین اعتراض عمومی و جدی را در این زمینه در جهان اسلام شکل دهد و به حمایت از قضیه فلسطین ماهیتی اسلامی بدهد ، کاری که مبارزان عرب سالها وقت لازم داشته و دارند تا معنا و مفهوم آنرا درک کنند . در آنروز وی خطابه ای آتشین ایراد کرد که ما اهم آنرا برای شما نقل می کنیم :

«  بسم الله الرحمن الرحیم

     .... متأسفانه در نتیجه تحولات و پیدایش سیاستهای بوقلمونی جهانی و به خصوص روی کار آمدن حکومتهای جبار و تبهکار و نفوذ سیاست و مداخلات خائنانه و استقلال شکنانه شوم دول استعماری ، زنجیر اتحاد و یگانگی و آن معنویت و برابری را که اسلام به دور خود کشیده و با نیروی ایمان دانه های آنرا محکم به هم متصل و پیوست نموده بود از یکدیگر گسیخته و خاک ذلت بر سر مسلمین عموما ً ریختند .... بطوریکه پیغمبر فرمود : « المومنون کبنیان ٌ واحد ، یشد ّ بعضا ً بعضا ً » یعنی مسلمانان مانند اجزای یک ساختمانند که یکدیگر را نگاهداری می نمایند ، اسلام حدود و ثغوری برای مسلمین تعیین نکرده و نقطه و یا سرزمین معینی را برای وطن آنها قرار نداده است و همه مناطق و ممالک اسلامی وطن مسلمین است و بر مسلمانان لازم نموده است که اگر چنانچه برای برادران مسلمان زحمت و مشقتی پیش آید بکوشند و به کمک یکدیگر رفع نگرانی از خود بنمایند .

     .... بعضی دول بدون مجوز قانونی ، فلسطین را ، که از مراکز مقدسه اسلام و محل مسجد الاقصی که قبله اول مسلمین می باشد و سالیان دراز مسکن و وطن مسلمین به شمار می رفت و بر آن حکومت می کردند و در طی صدها سال جنگهای خونین صلیبی و دادن هزاران کشته نتوانستند این سرزمین را از چنگال مسلمین به درآورند ، وطن یهودیانی که که از نقاط مختلفه عالم به آنجا مهاجرت کرده شناخته اند . در صورتیکه حکومت اسلام از قدیم الایام بر فلسطین حقی ثابت است و مسلمین دنیا و به خصوص ملت ایران چنین اجازه ای را نمی دهند که متجاسرین یهود که ذلیل ترین ملل عالمند به این حق ثابت دست تعدی دراز نموده و با چنگالهای آلوده به فساد و ظالمانه و خود خانمان برادران مسلمان ما را در هم ریخته و خون آنان را بیرحمانه بریزند .

     .... تمام ممالک اسلامی دنیا وطن ماست و ما نیز با تمام قوا جانا ً و مالا ً نسبت به سهم خود باید از آنها حمایت کنیم و از حفظ منافع و مصالح عالیه مسلمین کوتاهی ننمائیم ... . » ( 1 )

1- متن سخنرانی از کتاب مجموعه پیامهای آیت الله کاشانی ، جلد 1 ، صص 41-45

  RSS